Jak potwierdzić zawartość recyklatu w wyrobie gotowym?

ISCC PLUS vs RecyClass vs GRS – trzy systemy, trzy różne odpowiedzi

Dyskusje na temat zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w gotowych produktach coraz częściej skupiają się na jednym kluczowym pytaniu: w jaki sposób można zweryfikować zawartość materiałów pochodzących z recyklingu w sposób wiarygodny i podlegający audytowi? Kwestia ta ma szczególne znaczenie w kontekście rozporządzenia PPWR, gdzie oczekuje się, że deklaracja zgodności będzie oparta na udokumentowanych dowodach dotyczących konkretnej partii produktu, a nie na ogólnych oświadczeniach.

Biorąc pod uwagę powszechne stosowanie różnych systemów certyfikacji, pojawia się praktyczne pytanie: certyfikat ISCC PLUS czy RecyClass, a może GRS? Czy dobrym wyborem będzie ISCC PLUS z modułem EN 15343? Każdy z tych systemów ma inne podejście do weryfikacji zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i zapewnia inny poziom identyfikowalności oraz dowodów potwierdzających.

Certyfikat to nie gwarant zawartości recyklatu

Wyobraźmy sobie taką sytuację: firma kupuje granulat. Na fakturze widnieje zapis: „30% recycled content”. Dodatkowo w dokumentacji znajduje się logo certyfikacji. W konsekwencji wszystko wygląda solidnie. Jednak sam fakt, że dostawca posiada certyfikat ISCC PLUS czy RecyClass albo GRS, nie oznacza, że każdy produkt zawiera recyklat. Certyfikat potwierdza, że firma ma wdrożony system — nie że każda partia towaru z tej firmy zawiera zadeklarowany procent.

W kontekście PPWR to rozróżnienie jest kluczowe. Co więcej, od 2030 r. deklaracja zgodności UE musi zawierać informację o zawartości recyklatu (art. 7), dlatego organy nadzoru nie zapytają, czy dostawca ma certyfikat. Zamiast tego zapytają, na jakiej podstawie zadeklarowano konkretny procent dla konkretnej partii opakowania. O tym, kto sporządza deklarację zgodności UE oraz jakie dane musi zawierać pisaliśmy już w artykule PPWR – deklaracja zgodności opakowań. Warto również przypomnieć zasady przypisywania odpowiedzialności za opłaty EPR, naliczane na podstawie tych danych oraz zasady ekomodulacji opłat.

ISCC PLUS – procent jest na dokumencie SD, nie na certyfikacie

Certyfikat ISCC PLUS potwierdza, że zakład ma wdrożony system łańcucha kontroli. Najczęściej jest to mass balance, czyli system oparty na bilansie masowym. Sam certyfikat wydawany jest dla zakładu na okres 12 miesięcy. Nie wskazuje jednak zawartości recyklatu w konkretnej partii wyrobu. Do tego służy Sustainability Declaration.

Sustainability Declaration ISCC PLUS

Zawartość recyklatu ujawniana jest na oddzielnym dokumencie SD.  Sustainability Declaration (SD) to dokument transakcyjny, który musi towarzyszyć każdej sprzedaży materiału certyfikowanego w ramach ISCC PLUS. SD wystawiane jest per transakcja/dostawa i wskazuje:

• procent materiału certyfikowanego (recyklatu) przypisanego do danej partii,
• zastosowany model łańcucha kontroli  (mass balance, controlled blending, physical segregation),
• dane identyfikujące certyfikat dostawcy i odbiorcy.

Mająca tutaj zastosowanie kluczowa zasada ISCC PLUS brzmi:

Aby zaistniała transakcja materiałem certyfikowanym (recyklatem), musi jej towarzyszyć Sustainability Declaration.

Każdy uczestnik łańcucha dostaw musi posiadać certyfikat ISCC PLUS. Z jednym wyjątkiem: odbiorca końcowy (last entity) może nie być certyfikowany. Ale SD musi do niego dotrzeć, bo to SD — a nie certyfikat — potwierdza, ile recyklatu „przypisano” do konkretnej dostawy.

Dokument SD w praktyce

W dominującym modelu mass balance, Sustainability Declaration ISCC PLUS zawiera deklaratywną informację w postaci procentu wynikającego z bilansu masowego, a nie z fizycznej obecności materiału w produkcie. Firma certyfikowana ISCC PLUS może sprzedawać produkty z SD wskazującym „30% recycled content”, w których fizycznie recyklatu może nie być. To nie jest błąd systemu. To jest zasada działania mass balance. Materiał certyfikowany i niecertyfikowany jest fizycznie mieszany, a rozdzielenie następuje wyłącznie na poziomie księgowości.

Jest jednak pewne „ale”…

Nie każdy produkt sprzedawany przez firmę posiadającą certyfikat ISCC PLUS zawiera recyklat. Tylko produkty, którym towarzyszy Sustainability Declaration z przypisanym recyklatem, mogą być deklarowane jako zawierające materiał certyfikowany. Produkt sprzedany bez SD — nawet z zakładu posiadającego certyfikat — jest produktem konwencjonalnym.

Skoro Sustainability Declaration jest jedynym dokumentem potwierdzającym zawartość recyklatu w konkretnej dostawie, to właśnie SD — łącznie z ważnym certyfikatem — powinien być przechowywany razem z dokumentacją techniczną deklaracji zgodności PPWR przez podmiot sporządzający tą deklarację.

To rodzi praktyczną trudność:

• Utrzymanie deklarowanego % w każdej partii.
  W modelu mass balance procent na SD wynika z bilansu okresowego (miesiąc/kwartał), a nie z fizycznego składu partii. Jeśli bilans zamyka się na 30% w jednym kwartale i 22% w następnym — deklaracja PPWR musi odzwierciedlać rzeczywistość, nie najlepszy kwartał. W praktyce to prowadzi do naturalnego wniosku, że bezpieczniej jest deklarować minimalną zawartość recyklatu, a nie średnią. RecyClass na przykład rozwiązuje ten problem systemowo w taki sposób, że  certyfikat podaje najniższą zarejestrowaną wartość % recyklatu w okresie ewaluacji. Warto to rozważyć przy sporządzaniu deklaracji.

ISCC PLUS z modułem zgodności z EN 15343

ISCC PLUS v3.4 (oraz wersje nowsze) zawiera sekcję „Additional Requirements for Recycling according to EN 15343”. Są to dodatkowe wymagania dla recyclerów, którzy chcą wykazać zgodność z europejską normą identyfikowalności tworzyw z recyklingu. I to jest dobra wiadomość, ponieważ recykler posiadający certyfikat ISCC PLUS z modułem EN 15343 jest najbliżej tego, czego PPWR oczekuje od recyklingu mechanicznego:

• fizyczna identyfikowalność wg EN 15343,
• kontrola procesu,
• kalkulacja recyklatu oparta na fizycznych wejściach/wyjściach.

Identyfikacja % recyklatu dla dalszych ogniw łańcucha odbywa się tak, jak opisano wyżej, czyli poprzez SD towarzyszącą każdej dostawie. Recykler z ISCC PLUS bez modułu EN 15343 — potwierdza system mass balance, ale fizyczna identyfikowalność nie jest obowiązkowa. To nadal jest ważna certyfikacja — ale w kontekście PPWR i dyrektywy SUP słabsza dowodowo.

ISCC PLUS z modułem EN 15343 to formuła dobrowolna. Nie każdy recykler posiada wdrożone te dodatkowe wymagania, dlatego warto to zweryfikować w zakresie (scope) certyfikatu dostawcy. Szczególnie teraz, gdy kierunek regulacyjny się klaruje.

RecyClass Recycled Plastics Traceability: procent weryfikowany per produkt

W systemie RecyClass Recycled Plastisc Traceability model jest inny. Certyfikat co prawda również wydawany jest per zakład, ważny 12 miesięcy, ale zawartość recyklatu potwierdzona jest per produkt (per Recycled Output), z przypisaniem do konkretnej nazwy materiałowej.

Jak to spradzić? Weryfikacja krzyżowa zachodzi tutaj zgodnie ze schematem:

Jeśli nazwa materiałowa na fakturze nie pokrywa się z nazwą na certyfikacie, to nie możesz powoływać się na ten certyfikat dla tej partii.

RecyClass stosuje model controlled blending (kontrolowane mieszanie), oparty na fizycznej identyfikowalności materiałów. Recyklat jest fizycznie mieszany z innymi materiałami w znanej proporcji. Procent wejścia (recyklat) do wyjścia (produkt gotowy) jest znany, udokumentowany i weryfikowany w audycie na miejscu. Schemat certyfikacji został opracowany zgodnie z EN 15343:2007 i modelem controlled blending wg ISO 22095:2020. Jeśli certyfikat RecyClass Traceability potwierdza 30% recyklatu dla danego produktu — to 30% fizycznie znajduje się w tym produkcie.

Jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach: nie każdy produkt sprzedawany przez firmę certyfikowaną RecyClass zawiera recyklat.

Certyfikat dotyczy konkretnych wyrobów. Potwierdzenie zawartości recyklatu w wyrobie dla kolejnego ogniwa jest wynikiem opisanego wyżej sprawdzenia krzyżowego. Dopiero taka weryfikacja daje podstawę do wpisania zawartości recyklatu w dokumentacji technicznej PPWR. W praktyce oznacza to również, że materiał bez recyklatu powinien mieć w certyfikowanej firmie inną nazwę handlową niż materiał z recyklatem, aby identyfikacja dla kolejnego ogniwa łańcucha była jednoznaczna. Nawet w okresie przejściowego braku dostaw recyklatu (feedstock). To życiowy scenariusz, warto go przewidzieć w procedurach.

Praktyczna zaleta tego modelu:

Do sporządzenia deklaracji PPWR wystarczy jeden certyfikat z nazwą materiałową i faktura zakupu, która u podmiotu zobowiązanego do sporządzenia deklaracji zgodności PPWR naturalnie najprawdopodobniej się znajdzie.

• Certyfikat mówi: ten produkt o nazwie handlowej, tyle procent, controlled blending.
• Faktura mówi: kupiłem ten produkt o nazwie handlowej wskazanej na certyfikacie.

I to wystarczy.

GRS — Transaction Certificate per dostawa, min. 20% recyklatu

Global Recycled Standard (GRS) to międzynarodowy, dobrowolny standard opracowany przez organizację Textile Exchange. Służy do weryfikacji zawartości materiałów z recyklingu w produktach końcowych. Obejmuje cały łańcuch dostaw i wymaga spełnienia rygorystycznych kryteriów społecznych (ILO) i środowiskowych. Dodatkowo wprowadza ograniczenia dotyczące stosowania niektórych  substancji chemicznych.

GRS wymaga minimum 20% recyklatu, aby produkt mógł być certyfikowany. Dodatkowo, co najmniej 50% zawartości  recyklatu jest wymagane do użycia logo GRS na produkcie. Global Recycled Standard opiera się na modelu physical segregation / identity preserved. Oznacza to najostrzejszy model kontroli łańcucha dostaw.

Jak działa certyfikacja GRS?

Certyfikacja obejmuje dwa kluczowe elementy:

1. Scope Certificate (SC) dla zakładu. Jest on ważny przez 12 miesięcy.
2. Transaction Certificate (TC) dla każdej dostawy. Wystawiany jest dla konkretnej partii i maksymalnie do 90 dni od dostawy.

Dlatego jest standardem kompleksowym. Są jednak pewne ograniczenia GRS w kontekście PPWR: GRS nie opiera się na normie EN 15343. Dlatego w świetle PPWR jego pozycja jest słabsza. Dotyczy to szczególnie porównania z systemami takimi jak RecyClass, które bazują na EN 15343.

ISCC PLUS czy RecyClass? A może GRS? Co faktycznie potwierdza każdy system?

Poniższe pokazuje czym w praktyce różnią się te systemy oraz jakie dokumenty potwierdzają zawartość recyklatu w wyrobie. Uwzględniliśmy także rolę Sustainability Declaration ISCC PLUS oraz wariantu ISCC PLUS z modułem EN 15343, który zapewnia odpowiedni poziom identyfikowalności materiału.

Controlled blending vs mass balance — dlaczego to ma znaczenie dla PPWR?

To jest serce problemu, z którym zmierzy się każda firma sporządzająca deklarację zgodności UE wg PPWR. Dwa modele łańcucha kontroli — mass balance i controlled blending — dają fundamentalnie różne odpowiedzi na pytanie: „ile recyklatu jest w moim produkcie?”

Controlled blending

model stosowany przez RecyClass i EN 15343

Recyklat jest fizycznie mieszany z materiałem konwencjonalnym w znanej, udokumentowanej i audytowalnej proporcji. Jeśli bilans wejść/wyjść potwierdza 30% recyklatu — to 30% fizycznie znajduje się w produkcie. Identyfikowalność oparta na fizycznych przepływach materiałowych na każdym etapie łańcucha. Procent na certyfikacie odpowiada fizycznej rzeczywistości.

Mass balance

model dominujący w ISCC PLUS

Materiał certyfikowany i niecertyfikowany jest fizycznie mieszany, a rozdzielenie następuje wyłącznie na poziomie księgowości. SD z przypisaniem „30% recycled content” nie oznacza, że 30% fizycznie znajduje się w produkcie — oznacza, że 30% zostało „przypisane” do tej partii w ramach bilansu masowego. To jest zasada działania mass balance, nie błąd systemu.

Oba modele mają swoje zastosowania.

• Mass balance umożliwia skalowanie recyklingu chemicznego i integrację recyklatu w złożonych łańcuchach wartości (np. krakerach petrochemicznych), gdzie fizyczne rozdzielenie strumieni jest technicznie niemożliwe.
• Controlled blending daje fizyczną identyfikowalność, którą łatwiej powiązać z wymogami regulacyjnymi — i która jest bliższa temu, czego organy nadzoru rynku mogą oczekiwać jako „dowodu” zawartości recyklatu.

PPWR art. 7 — co mówi, czego nie mówi i co z tego wynika?

Rozporządzenie (UE) 2025/40 (PPWR), art. 7, nakłada obowiązek minimalnej zawartości recyklatu w plastikowych częściach opakowań. Zakłada konkretne cele:

• 10% PCR dla opakowań food-contact (nie-PET),
• 30% PCR dla butelek PET jednorazowych do 2030 r.,
• dalszy wzrost do 50–65% w perspektywie 2040 r.

Ale — i to jest kluczowe — PPWR nie precyzuje jeszcze własnej metodologii obliczania zawartości recyklatu. Art. 7 ust. 8 upoważnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych. Termin: 31 grudnia 2026 r.

Akt wykonawczy do dyrektywy SUP

Dobra wiadomość jest taka, że pierwszy punkt odniesienia właśnie się pojawił. 30 czerwca 2026 r. Komisja Europejska przyjęła akt wykonawczy do dyrektywy SUP. Po raz pierwszy zostały przedstawione jasne reguły obliczania zawartości recyklatu w butelkach PET, w tym dla recyklingu chemicznego. Akt wprowadza model „fuel-exempt mass balance” (bilans masowy z wyłączeniem frakcji paliwowej). Bilans prowadzony jest na poziomie zakładu, bez przenoszenia wolumenów między zakładami, bez liczenia materiału użytego na paliwa i straty procesowe. Recyklat z krajów trzecich może być uwzględniany dopiero od 21 listopada 2027 r. i musi spełniać specyficzne wymogi środowiskowe.

Dla recyklingu mechanicznego dyrektywa SUP nie wprowadza mass balance. Metodologia pozostaje niezmieniona i opiera się na deklaracji zgodności z Rozporządzenia (UE) 2022/1616 — tj. na identyfikowalności fizycznej (controlled blending). To jest ten sam model, na którym oparte są schematy RecyClass i norma EN 15343.

Dyrektywa SUP dotyczy wyłącznie butelek PET na napoje. PPWR obejmie wszystkie opakowania plastikowe — a akty wykonawcze i delegowane dot. metodologii wyznaczania recycled content są osobnymi dokumentami, nadal w przygotowaniu.

PPWR – akty wykonawcze i delegowane oraz wytyczne KE

PPWR art. 7 ust. 8 upoważnia Komisję do przyjęcia aktów wykonawczych dot. metodologii obliczania i weryfikacji recycled content. Art. 7 ust. 9 — do przyjęcia aktów delegowanych dot. kryteriów zrównoważonego rozwoju technologii recyklingu. Oba terminy: 31 grudnia 2026 r. Żaden z tych przepisów nie przesądza wprost, czy mass balance jest akceptowany dla recyklingu mechanicznego — to będzie rozstrzygnięte w aktach wykonawczych i delegowanych. Ale dyrektywa SUP daje kierunek: mass balance wprowadzony wyłącznie dla procesów, w których identyfikowalność fizyczna nie jest możliwa.

Wytyczne KE do PPWR — C(2026) 2151 z 30 marca i C(2026) 3702 z 5 czerwca 2026 r. — nie rozstrzygają kwestii metodologii. Potwierdzają, że Komisja pracuje nad pakietem środków. Firmy stosujące mass balance dla recyklingu mechanicznego innych polimerów powinny monitorować, jak akty delegowane PPWR odniosą się do tej kwestii  Być może scenariusz PET będzie wyznacznikiem, jednak nie ma co do tego pewności.

Wyzwania w kontekście deklaracji PPWR

PPWR art. 7 wymaga od producenta zadeklarowania zawartości recyklatu w opakowaniu plastikowym. Ale rozporządzenie nie precyzuje jeszcze (do czasu aktów delegowanych), jaki model łańcucha kontroli jest akceptowany jako dowód.

To stawia firmy przed praktycznym problemem, który można rozważyć w trzech scenariuszach:

1. Firma opiera się na Sustainability Declaration ISCC PLUS.
   Tu jest kluczowe pytanie, które warto zadać właśnie teraz: jaki model łańcucha kontroli stosuje Twój dostawca? ISCC PLUS oferuje trzy modele — mass balance, controlled blending i physical segregation — ale w praktyce dominuje mass balance. Jeśli Twój recycler lub konwerter stosuje mass balance dla recyklingu mechanicznego, a akty delegowane PPWR (XII 2026) powiążą recykling mechaniczny z identyfikowalnością fizyczną (tak jak zrobiła dyrektywa SUP), to SD z przypisaniem księgowym nie będzie wystarczającym dowodem. Firma będzie musiała przebudować łańcuch dokumentacji lub zmienić model łańcucha kontroli. Jednakże, jeśli Twój dostawca w ramach ISCC PLUS stosuje controlled blending lub physical segregation, to jego pozycja jest silniejsza, dlatego, że identyfikowalność fizyczna jest zachowana. Warto to zweryfikować teraz na SD i na certyfikacie dostawcy. Po publikacji aktów delegowanych może być już za późno. Czas na zmianę modelu w całym łańcuchu wynosi12–18 miesięcy.
2. Organizacja stosuje cvertyfikat RecyClass Traceability (controlled blending).
   Mamy tutaj certyfikat z  % per produkt, krzyżowo weryfikowalny z FV. Schemat jest oparty bezpośrednio na EN 15343, czyli normie, którą PPWR art. 7 ust. 8 prawdopodobnie uzna jako bazową (EN 15343 jest jedyną europejską normą identyfikowalności tworzyw z recyklingu). Fizyczna identyfikowalność jest tutaj możliwa (wymagana!) na każdym etapie. To jest najbliżej tego, czego PPWR oczekuj. Niezależnie od treści przyszłych aktów delegowanych.
3. TC z GRS (physical segregation) jako baza dowodowa.
   Najostrzejszy model, bo mamy tutaj fizyczną separację, która bywa wymagająca organizacyjnie. Jest jednak znaczący mankament w tym scenariuszy: GRS nie jest obecnie oparty na EN 15343! Jeśli akty delegowane wskazują EN 15343 jako normę referencyjną, to TC z GRS może wymagać dodatkowej walidacji.

W każdym powyższym przypadku samo posiadanie certyfikatu przez dostawcę nie wystarczy do sporządzenia wiarygodnej deklaracji zgodności UE. Potrzebna jest krzyżowa weryfikacja i świadomość. 

Konieczność monitorowania — akty delegowane do XII 2026

Na ostateczne zasady obliczania zawartości recyklatu trzeba jeszcze poczekać. PPWR zobowiązuje Komisję Europejską do przyjęcia odpowiednich aktów delegowanych do 31 grudnia 2026 r. Jednocześnie pierwszy kierunek interpretacji już się pojawił.
Wspomniany wcześniej akt wykonawczy do dyrektywy SUPz 30 czerwca 2026 r. dopuścił stosowanie metody mass balance dla recyklingu chemicznego z wykorzystaniem tzw. fuel-exempt method. Rozwiązanie to podlega istotnym ograniczeniom. Bilans masy można prowadzić wyłącznie na poziomie jednego zakładu. Nie można przenosić go pomiędzy zakładami. Ponadto z bilansu wyłączona jest frakcja przeznaczona na cele paliwowe.

Wielu ekspertów branżowych oczekuje (lub nawet zakłada), że podobne zasady zostaną przyjęte również w PPWR. Różnica będzie jednak znacząca. PPWR obejmie wszystkie opakowania z tworzyw sztucznych, a nie wyłącznie butelki PET. To oznacza, że przedsiębiorcy powinni uważnie śledzić publikację aktów delegowanych, ponieważ to one ostatecznie określą sposób dokumentowania zawartości recyklatu.

Czy Norma EN 15343 to jedyna słuszna droga?

Obecnie EN 15343 pozostaje jedyną europejską normą określającą zasady identyfikowalności tworzyw pochodzących z recyklingu. To właśnie na niej opierają się między innymi schemat RecyClass i np. Program Certyfikacji EN 15343 opracowany przez Silk Road Certification. Co ważne, model controlled blending zapewnia fizyczną identyfikowalność materiału. Dzięki temu jest obecnie najbliższy podejściu, które organy nadzoru mogą uznać za wiarygodny dowód zawartości recyklatu w rozumieniu PPWR.

Przyszłość mass balance w recyklingu mechanicznym

Inaczej wygląda sytuacja w przypadku mass balance. Metoda ta ma już ugruntowaną pozycję w recyklingu chemicznym, np. przy pirolizie albo gazyfikacji. Nadal jednak nie wiadomo, czy będzie w pełni akceptowana jako sposób dokumentowania recyklatu pochodzącego z recyklingu mechanicznego.

Perspektywa PPWR

Wybór systemu certyfikacji nie powinien opierać się wyłącznie na obecnych wymaganiach. Równie ważne jest uwzględnienie zmian, które mogą pojawić się wraz z aktami delegowanymi do PPWR. Jest to istotne, ponieważ zmiana systemu certyfikacji w całym łańcuchu dostaw – od recyklera, przez producenta granulatu i konwertera, aż po producenta opakowania – zwykle zajmuje od 12 do 18 miesięcy i wiąże się z istotnymi kosztami. W praktyce decyzja podjęta dzisiaj może wpływać na koszty, zgodność z przepisami i elastyczność biznesową przez kolejne 3–5 lat.

Warto też pamiętać o tym, że w magazynach nadal zalegają opakowania zakupione przez wejściem w życie przepisów PPWR. Więcej o stanach magazynowych i dokumentacji wymaganej przed 12 sierpnia 2026 r. przeczytasz w artykule PPWR a stany magazynowe.

Skąd wiemy to wszystko?

Opisane powyżej różnice i pokazany kontrast ISCC PLUS vs RecyClass to nie teoria. To wynik naszego codziennego doświadczenia w dwóch różnych rolach.

W świecie ISCC PLUS działamy jako konsultanci:

• wspieramy firmy w procesie certyfikacji,
• pomagamy w interpretacji wymagań,
• czynnie uczestniczymy w budowaniu systemów identyfikowalności.

W obszarze RecyClass działamy jako akredytowana jednostka certyfikująca:

• przeprowadzamy audyty RecyClass Recycled Plastics Traceability, RecyClass Recycling Process,
• prowadzimy autorski Program Certyfikacji EN 15343 (akredytacja od 19.12.2025).

Oba systemy znamy od środka. Oba szanujemy, ponieważ oba odpowiadają na realne potrzeby rynku, tyle że różnymi metodami.

Te dwie role wymagają jednak jasnego rozdziału. Klient, którego konsultujemy w zakresie ISCC PLUS, nie jest naszym klientem certyfikacyjnym w RecyClass. Bezstronność jest warunkiem akredytacji, ale dla nas jest też warunkiem zaufania, które budujemy z każdym audytem i każdą konsultacją.

Ekspercka wiedza poparta doświadczeniem

To właśnie to podwójne doświadczenie  z jasnym rozdziałem ról  pozwala nam powiedzieć firmom wprost: Twój certyfikat potwierdza system. Ale to, co wpisujesz w deklarację zgodności PPWR musi opierać się na konkretnych dokumentach transakcyjnych. Będzie to SD w ISCC PLUS lub krzyżowa weryfikacja w RecyClass.

Jeśli chcesz zrozumieć, co dokładnie potwierdza dokumentacja od Twojego dostawcy — i czy wystarczy to do sporządzenia wiarygodnej deklaracji zgodności UE — odezwij się.

Źródła

• Rozporządzenie (UE) 2025/40 — art. 7 (zawartość recyklatu), art. 15 (dokumentacja techniczna), art. 39 (deklaracja zgodności UE)
• ISCC PLUS — oficjalna strona i dokumenty systemowe
  • Chain of Custody — modele łańcucha kontroli
  • Additional Requirements for Recycling according to EN 15343 — czyli ISCC PLUS z modułem EN 15343; moduł dobrowolny
• RecyClass — oficjalna strona i dokumenty systemowe
  • Traceability Audit Scheme v2.2
  • Traceability approach (controlled blending)
  • Recyclability Certification
• ISO 22095:2020 — Chain of custody — General terminology and models

Jeśli korzystasz z LinkedIn, sprawdź również nasz biuletyn Circular Insights, w którym publikujemy treści w nieco krótszej formie.