- Home
- Aktualności
- Recyklat certyfikowany a recyklat do celu SUP – co zmienia decyzja KE 2026/1425?
Od lipca 2026 r. dostajemy od certyfikowanych konwerterów i recyklerów jedno i to samo pytanie w różnych wersjach:
Źródłem tych pytań jest decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2026/1425 z 30 czerwca 2026 r., obowiązująca od 23 lipca. Dokument ustanawia zasady stosowania dyrektywy 2019/904 w odniesieniu do obliczania, weryfikacji i zgłaszania danych dotyczących zawartości tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu w jednorazowych butelkach na napoje z tworzyw sztucznych.
Odpowiedź krótka: nikt niczego nie stracił, ale trzeba zacząć liczyć dwie rzeczy osobno. Odpowiedź długa w kolejnych częściach artykułu.
23.09.2026
Decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej nr 2026/1425 ustala, jak liczyć, weryfikować i raportować cel 25% recyklatu w jednorazowych butelkach PET na napoje pod dyrektywę SUP (z ang. Single Use Plastics). Tylko to. Nie reguluje statusu surowca, nie ogranicza jego importu ani stosowania. Pkt 20 uzasadnienia mówi wprost, że import recyklatu do produkcji butelek pozostaje możliwy i nie odnosi się do żadnego schematu certyfikacji. Nie dotyczy też celów PPWR na 2030 r. Metodyka pod art. 7 PPWR będzie przyjęta osobno (art. 7 ust. 8), a pkt 32 uzasadnienia zapowiada jedynie „rozważenie” ujednolicenia.
Art. 1 ust. 1:
„recyklat” to tworzywo z odpadów post-consumer poddane recyklingowi włącznie z sortowaniem w Unii.
Od 21 listopada 2027 r. definicja obejmie także recykling w krajach OECD, chyba że Komisja wyda dla danego kraju negatywną ocenę gospodarki odpadami tworzywowymi w trybie art. 45 ust. 5 i 6 rozporządzenia 2024/1157, oraz w krajach spoza OECD wyłącznie po zawarciu porozumienia z UE.
Przekładając na mapę:
Przez ostatnie trzy lata utrwalił się model pewien handlowy: odpad staje się surowcem tam, gdzie nabiera parametrów i zmienia kod celny z 3915 na 3907, więc kraj tego etapu jest krajem produkcji recyklatu.
Płatek myty i sortowany w kraju trzecim jechał do UE. Tu przechodził ekstruzję lub SSP i wyjeżdżał z zakładu jako „recyklat wyprodukowany w UE”. W deklaracjach było to prawdą. Ekstruzja odbyła się w UE, a definicja nie pytała o wcześniejsze etapy.
Wydaje się, że definicja po prostu mierzyła nie to, co prawodawca chciał mierzyć.
Decyzja 2026/1425 to pierwszy akt, który zamiast pytać „gdzie materiał przestał być odpadem” pyta „gdzie odbył się każdy etap recyklingu”. Zatem do listy etapów wprost dopisuje sortowanie.
Załącznik V wymaga podania masy i procentu materiału, „dla którego wszystkie etapy recyklingu (włącznie z sortowaniem) miały miejsce w krajach objętych art. 1 ust. 1″. Tutaj liczba mnoga i nawias nie są przypadkowe. Ten sam kierunek widać w trzech innych miejscach jednocześnie:
To nie jest pojedyncza decyzja, a raczej zmiana kierunkowa i metodologiczna. Obecnie zbiórka poza UE nie jest przeszkodą. Art. 1 ust. 2 obejmuje odpady z produktów wprowadzonych na rynek w kraju trzecim. Przeszkodą staje się sortowanie, które ma dwa znaczenia praktyczne:
Przepis nie mówi, o które chodzi. Jeśli tylko o drugie, to bela posortowana w kraju trzecim i w całości przetworzona w UE wchodzi do celu. Jeśli o oba, to nie wchodzi.
Kierunek regulacyjny opisany wyżej sugeruje wykładnię surowszą, bo skoro prawodawca konsekwentnie przesuwa kontrolę w górę łańcucha, to nie ma powodu sądzić, że akurat sortownię z niej wyłączy. W związku z tym do czasu wytycznych Komisji warto zastanowić się nad przyjęciem wariantu ostrożnego. Lepiej dokumentować miejsce sortowania każdej partii i nie wliczać do celu SUP bel sortowanych poza UE. Jeśli Komisja przyjmie wykładnię łagodniejszą, nic się nie nie straci, a jeśli surowszą, to nie trzeba korygować raportów wstecz. W rejestrze wejść już dziś można dopisać pole „kraj każdego etapu, w tym sortowania” gdyż niezależnie od wykładni, to pole będzie potrzebne na mocy każdego kolejnego aktu.
Certyfikat RecyClass nigdy nie był przesłanką liczenia celu SUP. Ani pod poprzednią decyzją 2023/2683 i ani teraz. Decyzja 2026/1425 nie odwołuje się do schematów certyfikacji ani słowem. Recykler z Turcji albo Indii certyfikuje się dalej w Recycling Process, z Modułem A1 i/lub A2. Jego granulat wchodzi do certyfikatu Traceability konwertera, do kalkulacji controlled blending, do dokumentacji technicznej i deklaracji zgodności UE pod PPWR. Nic nie „odzyska” statusu w listopadzie 2027, bo nic go nie straciło.
To, co dotąd było jednym oświadczeniem, zamienia się w dwa:
Mechanizm, który to wymusza, jest prosty i warto go znać, bo będzie kopiowany. Art. 8 ust. 3 wymaga deklaracji dla każdej partii materiału. Operator, który nie zmienia jego składu, przekazuje deklarację otrzymaną od dostawcy dalej. W ten sposób informacja o geografii etapów wędruje od sortowni do rozlewni bez możliwości „zgubienia” jej po drodze. Państwo członkowskie zbiera deklaracje od podmiotu wprowadzającego butelki na rynek i weryfikuje je w podejściu opartym na ryzyku (art. 8 ust. 1 i 10). Certyfikat nie jest w tym mechanizmie kryterium, ale jest jedynym niezależnym dowodem, że liczby w deklaracjach wynikają z zapisów, a nie z przepisania.
Tu wkrada się trzeci akt: dyrektywa EmpCo (2024/825), dotycząca komunikacji na linii przedsiębiorca-konsument. Ma być stosowana od 27 września 2026 r. (w Polsce najprawdopodobniej rok później, na co wskazuje tekst ustawy przekazanej do Senatu i Prezydenta RP – stan na 23.09.2026 r.). Od tej daty każde twierdzenie o zawartości recyklatu skierowane do konsumenta w UE musi być poparte dowodem. Ponadto oznakowanie dotyczące zrównoważonego rozwoju bez certyfikacji strony trzeciej trafiło na „czarną listę” praktyk nieuczciwych w każdych okolicznościach. Producent, który na opakowaniu napisze „30% recyklatu” i w dokumentacji technicznej oprze to na deklaracji z załącznika V, w której udział „w zakresie” wynosi zero, ma dwa różne zdania sklejone w jedno. To właśnie między innymi takie sklejenie karze EmpCo, której zadaniem podstawowym jest ochrona konsumenta przed greenwashingiem.
Dwa oświadczenia, dwie rubryki: „certyfikowany recyklat post-consumer” idzie na opakowanie i do dokumentacji PPWR. „Liczony do celu SUP” idzie do raportu rozlewni. Nie wolno ich mieszać ani w komunikacji, ani w dowodach.
Od 23 lipca 2026 r. każda partia materiału z recyklatem w łańcuchu „butelkowym” musi mieć deklarację wg załącznika V do omawianej w artykule decyzji (art. 8 ust. 3). Dla materiału objętego 2022/1616 jest to część C. To dodatek do deklaracji zgodności z załącznika III. Wymaga:
Kto nie zmienia składu materiału, przekazuje deklaracje dostawców dalej. Przechowuje się je pięć lat. W łańcuchu food-contact z recyklatem funkcjonują więc już trzy deklaracje, których nie wolno mylić:
Certyfikat RecyClass nie jest żadną z nich. Jest dowodem, na którym się opierają.
Schematy RecyClass (Recycling Process, Recycled Plastics Traceability i wspólny dla nich Moduł A Food Contact) w aktualnych wersjach z grudnia 2024 r. powstały półtora roku przed decyzją 2026/1425. Nie odwołują się ani do niej, ani do załącznika V. Deklaracja z załącznika V nie jest więc przedmiotem certyfikacji. Żadna jednostka certyfikująca nie może „potwierdzić zgodności z decyzją 2026/1425”.
Trzeba jednak przyznać, że schemat RecyClass jest ambitny i wytwarza prawie wszystkie dane, których część C wymaga. Ma także odpowiednie wymaganie, które je sprawdza. Chodzi o punkt A2.5.2 „Deklaracja zgodności” w RecyClass Audit Scheme Module A: Food Contact. To jest wymaganie obowiązkowe, które nakazuje audytorowi sprawdzić deklarację zgodności wystawioną wg załącznika III do rozporządzenia (UE) 2022/1616 i porównać ją z zapisami zwolnienia partii, etykietą i przeznaczeniem materiału. Część C załącznika V do decyzji jest fizycznie dodatkiem do tej samej deklaracji. Jednostka certyfikująca może zatem, nie wychodząc poza istniejący punkt schematu, zweryfikować, czy liczby w części C są spójne z certyfikowanymi danymi tej partii.
Pamiętać trzeba, że wynikiem jest potwierdzenie „zgodne z certyfikowanymi zapisami”, nie „zgodne z decyzją 2026/1425”. To drugie leży zawsze po stronie organów państwa członkowskiego, które weryfikują dane w podejściu opartym na ryzyku (art. 8 ust. 1 decyzji). Tak to traktujemy w SRC i tak opisujemy w raporcie z audytu.
Informacje, których schemat RecyClass dziś nie wymaga, a bez nich części C załącznika V do decyzji jest wadliwa, to:
Jeśli miejsce sortowania stało się kryterium, trzeba je udowodnić, a deklaracja dostawcy „sortowane w UE” jest dowodem słabym. Certyfikat RecyClass Sorting Process wystawia się konkretnej sortowni pod konkretnym adresem. Ten sam certyfikat, z Modułem Alpha, potwierdza pochodzenie i selektywną zbiórkę dla celów food-contact. Jedno narzędzie zaczęło zatem obsługiwać dwa obowiązki: z art. 6 rozporządzenia 2022/1616 i z art. 1 decyzji 2026/1425. Dziś żaden z nich nie wymaga certyfikatu sortowni. Kierunek jest jednak znany i można się spodziewać, że w zastosowaniach food-contact stanie się wymagany.
Silk Road Certification jest jednostką certyfikującą z akredytacją PCA (nr AC249) w zakresie certyfikacji wyrobów w ramach programów
Certyfikacja pozwala uporządkować i potwierdzić dane dotyczące procesu recyklingu, pochodzenia oraz identyfikowalności recyklatu.
Ponadto wykonujemy oceny i audyty w ramach schematów RecyClass Sorting Process oraz RecyClass Recyclability.
Skontaktuj się z nami i sprawdź, które rozwiązanie będzie odpowiednie dla Twojej organizacji.
Wyślij e-mail← Aktualności
Przetestowaliśmy olejomat. To najprostszy sposób, żeby olej po smażeniu nie trafił do zlewu. Pierwszy taki automat powstał w Płocku we współpracy ORLEN S.A. i EMKA Oil. To dobry przykład gospodarki o obiegu zamkniętym w codziennym wydaniu: odpad z kuchni wraca do obiegu jako surowiec, a mieszkaniec dostaje za to nagrodę. Na co dzień doradzamy firmom w certyfikacji zrównoważonego rozwoju w systemach ISCC EU, KZR INiG, REDcert-EU i SURE. Często jesteśmy w trasie, więc sprawdziliśmy olejomat osobiście. Jedno pytanie nasunęło nam się od razu: : czy da się prześledzić łańcuch dostaw od naszej patelni do baku? W tym artykule wyjaśniamy, co dzieje się ze zużytym olejem po wrzuceniu butelki do automatu, dlaczego jego emisje liczą się w systemie ETS jako zero i dlaczego bez certyfikatu ta sama butelka oleju jest warta znacznie mniej.
→ CZYTAJ WIĘCEJW dniach 2–9 października 2026 roku spotkamy się z Państwem podczas targów PLASTEX – Międzynarodowych Targów Tworzyw Sztucznych i Kompozytów w Brnie. Silk Road Certification będzie jednym z wystawców wydarzenia, które co dwa lata gromadzi przedstawicieli branży tworzyw sztucznych, producentów, przetwórców, dostawców technologii oraz firmy związane z recyklingiem. To dla nas szczególna okazja do rozmów o tym, co coraz mocniej wpływa na rynek tworzyw sztucznych: recyklingu, recyklatach, identyfikowalności, projektowaniu opakowań z myślą o recyklingu oraz certyfikacji.
→ CZYTAJ WIĘCEJTrader, broker, magazyn, a także pośrednik logistyczny: każde dodatkowe ogniwo może mieć wpływ na identyfikowalność certyfikowanego recyklatu. Sprawdzamy, czym różni się trader recyklatu od brokera recyklatu, jakie obowiązki mają te podmioty w ISCC PLUS i RecyClass oraz co dzieje się z oświadczeniem o recyklacie, gdy materiał przechodzi przez kolejne ręce.
→ CZYTAJ WIĘCEJ